Saltar ao contido principal

A festa das Risas

Como en toda boa familia a Risa sempre acompañaba a diversión, pero houbo un día que desapareceron tódalas Risas de tódolos fogares, menos en un. A Risa de don Mandamás seguía xunto a el, esta acompañáballe todo o día, de aquí cara alá como a súa sombra. Todos envexaban a Mandamás, sempre tiña como compañeira á súa Risa.

O oco que deixaran as Risas pronto o ocuparon dona Tristura e don Malhumorado que pegáronse como lapas á xente, pero inda que querían ser como a Risa non era o mesmo, xa o dicían os papás: "non é igual escoitar os chistes de Dona Tristura, teñen moi pouca graza". Por non falar de don Malhumorado sempre facía sen querer ou querendo, que se terminasen todas as festas, os momentos agradables, a ledicia...todo o estragaba coa sua visita, todos empezaban a querer que malhumorado liscase das súas vidas.

Mandamás seguía a súa vida, sen decatarse de que todos, absolutamente tódolos fogares, íanse apagando sen as súas Risas, nada era igual de divertido nada tiña sentido con Dona Tristura e don Malhumorado tentando levar todo ao seu terreo, o aburrimento.
Todos empezaron a enfermar os primeiros síntomas eran iguais, cabezas baixas, falta de apetito, escasez de bos sonos... era un terrible pesadelo.


¿Onde estaría dona Risa?


Os nenos xa non xogaban, os papás gardaban silencio, é o mundo era terriblemente gris e apagado.

Hay que buscar unha solución!!pensaron un día os nenos e comezaron a falar ás agachadas de Dona Tristura e don Malhumorado, moi baixiño para que non escoitasen o que tramaban porque se estes escoitaban a palabra "festa" seguro que farían o posible para que non se celebrase ningunha, tiñan todo tipo de excusas e argucias para tirar o traste as celebracións.

Falaron durante días planeando todo, decidiron levar ese mesmo día a dona Tristura e don malhumorado ao parque de atraccións e entre atracción e atracción déronlles a ambos o esquinazo.

Fixeron invitacións e as repartiron entre tódolos papás do reino, todas certificadas aos seus nomes para que Dona tristura e Don Malhumorado non se decatasen.
A invitación dicía así:
"Viste o teu mellor sorriso, calza o teu bo humor e sobre todo faino con alegría"
O día da festa do gran reino todos decidiron sacar dos seus caixóns os seus mellores sorrisos, se calzaron o seu mellor humor e vestíronse con alegría.

Reuníronse todos na rúa principal e empezaron a comentar canto se botaban de menos as Risas, cada un comenzou a lembrar cal era o seu mellor intre coa Risa e aos poucos da nada foi aparecendo sua mellor amiga, a Risa, por encantamento ou por arte de maxía todo eran Risas na festa, creceran tanto que Dona Tristura e don Malhumorado comenzaron a sentirse cada vez máis pequenos e aos poucos sentíronse tan a contragusto que decidiron marcharse ao lugar onde non se ven, nin se escoitan as Risas.
En Cambio as Risas volvéronse tan familiares que decidiron crear a asociación a das Gargalladas e unha fundación a das Lerias.

Sabedes onde está agora o reino da Tristura e don Malhumarado?



Pois máis aló do Esquecemento, entre xa non me gustas tanto e xa non che quero nada.

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

A Boda na Selva

Había unha festa no bosque, todos foron convidados, todos, excepto o León que ao decatarse moi enfadado e cheo de ira marchouse moi lonxe, sentiuse a ovella negra do bosque.
Os animais non querían contar coa sua presenza na festa, o león era un pouco problemático sempre o quería todo para él, de cando en cando compartía algo pero rara vez, por non falar do seu carácter, gruñón e enfadadizo, asustaba a todos cos seus berros e mal xenio. Quen querería a alguén así nunha festa? A verdade os animais estiveron de acordo en apartalo da celebración, non querían que ninguén estragase este momento feliz, ademais o león adoitaba estar só e seguro que non lle importaría, iso pensaron eles, porque ao león afectáralle moitísimo, él non se daba conta de que o seu comportamento non gustaba e sempre os sentira como amigos, pero que amigo non conta contigo para unha celebración?.
Ninguén se decatou da sua partida, Don León era desas persoas que fan pouco ruído cando están ao teu carón. É certo que algun…

A Tartaruga que o sabía todo

Tortuguín era a máis lista coas teclas, facía todo tipo de aplicacións para viaxes, o seu ordenador era por dícilo así, unha parte xa do seu corpo. Pasaba horas enredando cos códigos pero Tortuguín a parte de lista, era moi sabia e sabía que as máquinas non deben mandar en nós e cando pasaba xa moito tempo diante dela, apartaba a máquina e buscaba como unha tola a xente, estás por suposto tiñan o calor que Tortuguín precisaba.
As máquinas están ben, dicíalle os seus amigos, fan cousas por nós, axúdanos no traballo, facilitan os nosos días pero non te miran os ollos e non preguntan qué tal estás e que son máquinas, xa sabedes, non?.
Notaba que algúns dos seus amigos non sabían programar horarios, nin eran verdaderamente felices, parecíanse a algúns humáns, así que, decidiu contarlles a historia de don Pulga, un ilustre programador que morreu por obsesionarse tocando tanto as teclas.



Todos quedaron coa boca aberta, a todos lles encantaba xogar coas maquiniñas, no caso de Mapache a tablet c…

O Carnaval do Bosque

Aqueles animais nunca souberon o que significaba disfrazarse, só coñecían os disfraces do camaleón e as artimañas da flor carnívora.

Alí estaban os homes divertíndose e moitos disfrazábanse deles, a vaca non lle gustaba nadiña iso, ninguén mostraba a sua fermosura en grasas, aos cans tampouco gustaballes que fosen a duas patas, haberase visto.

-Pero o carnaval é así, dixo o mono

-Por qué non nos disfrazamos nós deles? Dixo o can

-No, nin de broma que son feos. Enfadouse a vaca

-Veña, da o mesmo, imos  rirnos un pouco. Dixo o mono moi ledo.

Todos puxeron a maior ansia nelo. A vaca comprouse unha faixa, o camaleón un traxe, o can corbata, todos estaban estupendos disfrazados de humáns pero o que mellor ía vestido, era o mono, tanto que as veces, os páxaros asustábanse, os cervos bulían presurosos e os cans acercábanse a él, pensando que era o seu amo.

Teríades que ver o mono que estirado andaba, moi orgulloso do seu estupendo disfraz, así que, non o pensou nin dous veces e decidiu baixar a cid…