Saltar ao contido principal

O Carnaval do Bosque

Aqueles animais nunca souberon o que significaba disfrazarse, só coñecían os disfraces do camaleón e as artimañas da flor carnívora.

Alí estaban os homes divertíndose e moitos disfrazábanse deles, a vaca non lle gustaba nadiña iso, ninguén mostraba a sua fermosura en grasas, aos cans tampouco gustaballes que fosen a duas patas, haberase visto.

-Pero o carnaval é así, dixo o mono

-Por qué non nos disfrazamos nós deles? Dixo o can

-No, nin de broma que son feos. Enfadouse a vaca

-Veña, da o mesmo, imos  rirnos un pouco. Dixo o mono moi ledo.

Todos puxeron a maior ansia nelo. A vaca comprouse unha faixa, o camaleón un traxe, o can corbata, todos estaban estupendos disfrazados de humáns pero o que mellor ía vestido, era o mono, tanto que as veces, os páxaros asustábanse, os cervos bulían presurosos e os cans acercábanse a él, pensando que era o seu amo.

Teríades que ver o mono que estirado andaba, moi orgulloso do seu estupendo disfraz, así que, non o pensou nin dous veces e decidiu baixar a cidade e participar da festa dos humáns, ninguén se daría conta, era un disfraz perfecto, non lle faltaba detalle.

Era xa moi de noite e alí estaban os homes pasandoo de marabilla e pouco a pouco, foise misturando entre a multitude, brincando e bailando entre toda a xente que ali estaba reunida.

Todo era ledicia e él estaba encantado o estaba pasando xenial pero cando mellor o estaba pasando deuse conta que un rapaz loiro mirabao fixamente, como quen quere saber o que pensas e acercouse a él, moi amodiño sen presas.

O mono empezou a tremer, seguro que o descobrera aquel neno, seguro que o botaría da festa por animal, o mono chegara demasiado lonxe, os humáns creíanse superiores e él non podería participar da sua festa. Nunca invitaban os animais a ningunha. Sí o sei, era moi inxusto o mono comportárase ben en todo momento, fora educado e complacente pero daba o mesmo, os humáns pensaban que os animáis non tiñan dereitos e él non se podía saltar as regras así.

O mono sempre pensará que se falaran os animais, todo sería ben distinto, inda que a gata lle dixera que se lembrase da sua prima mona, a ela ensinaranlle a lingua dos signos e nada cambiara, e por unha parte tiña algo de razón.

O mono sentiu medo, seguro que o botarían da festa con moi malas formas, non era a primeira vez que comprobará a crueldade humán, o seu primo o habían capturado e o encerraran nunha carcere que chamaban "zoo", a doña elefanta secuestrárana e a tiñan a traballar todo o día nun lugar chamado "circo", por non falar da malleira que recibira o can por coller comida cando tiña fame ou o sufrimento dos seus amigos os touros no que eles chamaban "festa".

Qué podía facer o mono? o triste e que xa non podía facer nada, cada vez acercábase máis, xa estaba o seu carón.

O mono pensou pedir piedade, gritar axuda, con sorte algún amigo o escoitaría pero era demasiado tarde o neno estaba fronte del e non lle quitaba ollo.

Pero os milagres existen o neno sorríu, sí sorríu e dixo a palabra máxica, amigo, non o podía creer, amigo???. Qué ledicia! o mono dibuxou un sorriso grande e iluminou toda a festa de punta a punta, como quen prende as luces na noite, unha marabilla, de verdade, teríades que velo.

-Imos?? dixo o rapaz

-Pois imos, pensou o mono, pero onde? non sabía falar, así que, asentíu coa cabeza e foi detrás do neno, non podedes imaxinar o festín o que foi invitado, non daba crédito, todos xogando xuntos o seu sono feito realidade, animais e humáns xuntos como amigos, formando parte dun momento que pasará a historia.

Despois de estar de esmorga case tres horas chegou o intre crítico, o neno rubio fitou para él e preguntoulle a hora o mono.

Entón o mono deuse a volta e moi triste pensou

-Qué magoa non ter reloxo!

 

Comentarios

  1. […] Este cuento es una colaboración de LENDA descubre la versión original en Galego […]

    ResponderEliminar
  2. Unllbievabee how well-written and informative this was.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

A Boda na Selva

Había unha festa no bosque, todos foron convidados, todos, excepto o León que ao decatarse moi enfadado e cheo de ira marchouse moi lonxe, sentiuse a ovella negra do bosque.
Os animais non querían contar coa sua presenza na festa, o león era un pouco problemático sempre o quería todo para él, de cando en cando compartía algo pero rara vez, por non falar do seu carácter, gruñón e enfadadizo, asustaba a todos cos seus berros e mal xenio. Quen querería a alguén así nunha festa? A verdade os animais estiveron de acordo en apartalo da celebración, non querían que ninguén estragase este momento feliz, ademais o león adoitaba estar só e seguro que non lle importaría, iso pensaron eles, porque ao león afectáralle moitísimo, él non se daba conta de que o seu comportamento non gustaba e sempre os sentira como amigos, pero que amigo non conta contigo para unha celebración?.
Ninguén se decatou da sua partida, Don León era desas persoas que fan pouco ruído cando están ao teu carón. É certo que algun…

A Tartaruga que o sabía todo

Tortuguín era a máis lista coas teclas, facía todo tipo de aplicacións para viaxes, o seu ordenador era por dícilo así, unha parte xa do seu corpo. Pasaba horas enredando cos códigos pero Tortuguín a parte de lista, era moi sabia e sabía que as máquinas non deben mandar en nós e cando pasaba xa moito tempo diante dela, apartaba a máquina e buscaba como unha tola a xente, estás por suposto tiñan o calor que Tortuguín precisaba.
As máquinas están ben, dicíalle os seus amigos, fan cousas por nós, axúdanos no traballo, facilitan os nosos días pero non te miran os ollos e non preguntan qué tal estás e que son máquinas, xa sabedes, non?.
Notaba que algúns dos seus amigos non sabían programar horarios, nin eran verdaderamente felices, parecíanse a algúns humáns, así que, decidiu contarlles a historia de don Pulga, un ilustre programador que morreu por obsesionarse tocando tanto as teclas.



Todos quedaron coa boca aberta, a todos lles encantaba xogar coas maquiniñas, no caso de Mapache a tablet c…