Saltar ao contido principal

O Gato boiño

Vouvos contar a historia do noso amigo o gato.


Don gato todo o día pasaba horas arreglándose as uñas, peiteándose, lavándose, en fin poñéndose guapo para os seus amos, pensaba eu pero non, para quén se puña guapo o gato era para o gato

-cómo??? preguntarédesme. Non entendemos ben, o gato se puña guapo para o gato?

-pois sí, púñase guapo para si mesmo porque Don Gato era moi listo e dicía o primeiro que lle tes que gustar e "a ti, a ti mesmiño" e levaba razón.

Os seus amigos non daban crédito, como se podía ser tan presumido, mesmo parecía que o gato estaba namorado del mesmo, e non se equivocaban porque o gato se encantaba, gustábanlle as suas patas, os seus bigotes, os seus olliños, gustáballe todo del e esto notábase, e esto o transmitía a todos cos seus andares seguros e firmes.

Nada o apartaba da idea de que se estás ben contigo mesmo o estarás cos demáis, e que se aceptas os teus "defectos" como virtudes, estes por arte de maxia desaparecen porque nun intre pasarán a convertirse en únicos, en teus, na diferencia que fai que ti sexas ti e non outro.

Don gato non era o máis guapo do barrio, e qué? era don gato. Non era nin o máis alto, nin o máis forte, e qué? era don gato e era o millor. Non había outro igual que él, tiña un gran soriso que sacaba a pasear tódolos días sen excepción. Tiña uns andares que facía tan seus que nin os modelos das millores pasarelas.

Don gato "o boiño" era o mellor, grazas a sua confianza, e tanto era así, que pouco a pouco todos empezaron a ver a Don gato, como o máis alto o máis listo e forte porque él así o sentía e facía que o sentisen os demáis.

A sua confianza traspasou as fronteiras dos que nunca pensaron que don gato fose coma él pensaba. ¿Sabedes por qué? Pois porque cando un cree nun mesmo, ninguén pode facer que se sinta mal.

Se te encontras ben contigo mesmo a xente o percibe, trasmites alegría e seguridade e eso a larga cala e proporciona un escudo de ledicia.




Don Gato o boiño, comenzou a facer que no mundo todos se quisesen de verdade, coas suas imperfeccións perfectas porque eso é o que nos fai únicos, dicía. Empezou a dar conferencias para outros animais e sempre, sempre as empezaba así:

Ser distintos é o máis bonito dos regalos, temos que saber que ser baixiños, moi altos, gordos ou delgados é o que nos faí a cada un especial e quen non o aprecie non precisa da nosa marabillosa compañía, non credes? qué non os quite o sono!



E eu añado co permiso de Don Gato, craro, nen tampouco precisan da nosa atención. Os amigos valorante como es e non se quedan no envoltorio que a fin de contas e o que menos valor ten, a cabeciña e o teu corazón e o máis bonito regalo que aportamos os demáis e quen non o entenda, non merece ser escoitado.



E así día tras día Don gato empezou a dar os mellores consellos a todo aquel que se lle acercaba.Comenzou a ensinar a valorar o que ten importancia, a vivir feliz cun mesmo que a fin de contas e con quen estás a todas horas ;) comenzou a por deberes diarios

Diante dun espello, piropeate


Mímate todo o día


Baila e canta a demanda


e sobre todo


Rí.. como mínimo 100 veces o día


E así todos, absolutamente todos, sentíronse tan ben consigo mesmo que decidiron casarse co seu Yo máis bonitiño


e viviron felices para sempre.



E moi sinxelo facer da tua vida un conto feliz e o primeiro dos pasos e quererse a un mesmo


o demáis terás que conseguilo con esforzo e ilusión,


o Gato Boiño sempre dí,


se queres podes, SE QUERES PODES.

Comentarios

  1. People nollramy pay me for this and you are giving it away!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

A Boda na Selva

Había unha festa no bosque, todos foron convidados, todos, excepto o León que ao decatarse moi enfadado e cheo de ira marchouse moi lonxe, sentiuse a ovella negra do bosque.
Os animais non querían contar coa sua presenza na festa, o león era un pouco problemático sempre o quería todo para él, de cando en cando compartía algo pero rara vez, por non falar do seu carácter, gruñón e enfadadizo, asustaba a todos cos seus berros e mal xenio. Quen querería a alguén así nunha festa? A verdade os animais estiveron de acordo en apartalo da celebración, non querían que ninguén estragase este momento feliz, ademais o león adoitaba estar só e seguro que non lle importaría, iso pensaron eles, porque ao león afectáralle moitísimo, él non se daba conta de que o seu comportamento non gustaba e sempre os sentira como amigos, pero que amigo non conta contigo para unha celebración?.
Ninguén se decatou da sua partida, Don León era desas persoas que fan pouco ruído cando están ao teu carón. É certo que algun…

A Tartaruga que o sabía todo

Tortuguín era a máis lista coas teclas, facía todo tipo de aplicacións para viaxes, o seu ordenador era por dícilo así, unha parte xa do seu corpo. Pasaba horas enredando cos códigos pero Tortuguín a parte de lista, era moi sabia e sabía que as máquinas non deben mandar en nós e cando pasaba xa moito tempo diante dela, apartaba a máquina e buscaba como unha tola a xente, estás por suposto tiñan o calor que Tortuguín precisaba.
As máquinas están ben, dicíalle os seus amigos, fan cousas por nós, axúdanos no traballo, facilitan os nosos días pero non te miran os ollos e non preguntan qué tal estás e que son máquinas, xa sabedes, non?.
Notaba que algúns dos seus amigos non sabían programar horarios, nin eran verdaderamente felices, parecíanse a algúns humáns, así que, decidiu contarlles a historia de don Pulga, un ilustre programador que morreu por obsesionarse tocando tanto as teclas.



Todos quedaron coa boca aberta, a todos lles encantaba xogar coas maquiniñas, no caso de Mapache a tablet c…

O Carnaval do Bosque

Aqueles animais nunca souberon o que significaba disfrazarse, só coñecían os disfraces do camaleón e as artimañas da flor carnívora.

Alí estaban os homes divertíndose e moitos disfrazábanse deles, a vaca non lle gustaba nadiña iso, ninguén mostraba a sua fermosura en grasas, aos cans tampouco gustaballes que fosen a duas patas, haberase visto.

-Pero o carnaval é así, dixo o mono

-Por qué non nos disfrazamos nós deles? Dixo o can

-No, nin de broma que son feos. Enfadouse a vaca

-Veña, da o mesmo, imos  rirnos un pouco. Dixo o mono moi ledo.

Todos puxeron a maior ansia nelo. A vaca comprouse unha faixa, o camaleón un traxe, o can corbata, todos estaban estupendos disfrazados de humáns pero o que mellor ía vestido, era o mono, tanto que as veces, os páxaros asustábanse, os cervos bulían presurosos e os cans acercábanse a él, pensando que era o seu amo.

Teríades que ver o mono que estirado andaba, moi orgulloso do seu estupendo disfraz, así que, non o pensou nin dous veces e decidiu baixar a cid…